Over het instrument
De fagot is een houtblaasinstrument met een warme, expressieve klank en een karakteristiek uiterlijk. Het instrument, dat behoort tot de familie van de dubbelrietinstrumenten, is een van de veelzijdigste in het orkest. Het wordt vaak gebruikt om diepe, sonore baslijnen te spelen, maar kan ook speelse en lyrische melodieën produceren.
Delen van het instrument
De fagot bestaat uit vijf hoofdonderdelen: de butt, de klankbeker, de vleugel (tenorpijp), de baspijp en de es, een metalen buis waarop het dubbelriet is bevestigd. Het riet, gemaakt van dun gesneden rietstengels, is essentieel voor het produceren van de klank en wordt door de speler zelf vaak met precisie met de hand vervaardigd of aangepast.
Over de fagot
Fagot in een orkest
De fagot wordt bespeeld door lucht door het dubbelriet te blazen en tegelijkertijd de vingers over een complex systeem van kleppen te bewegen om verschillende tonen te produceren. Door zijn brede bereik – van diepe bastonen tot heldere hoge noten – speelt de fagot een sleutelrol in veel orkestwerken en kamermuziek, maar ook in solorepertoire.
In het orkest
De Geschiedenis van de fagot
De voorganger van de fagot is de dulciaan, een houten blaasinstrument dat in de Renaissanceperiode populair was. De dulciaan ontstond in de 16e eeuw en wordt beschouwd als de voorloper van de moderne fagot vanwege zijn vergelijkbare bouw en speelwijze. Het instrument bestond uit een enkel stuk hout waarin een dubbel geboorde buis werd uitgesneden, wat zorgde voor een compacte en draagbare vorm. Net als de fagot werd de dulciaan bespeeld met een dubbelriet.
De geschiedenis